Mühim değil

Her şeyi boş verip konuşacağım şimdi. Sanırım beklenen de buydu.

Hasta, gerçekten hasta kediciğimin yanında duruyorum. Onun hastalıktan secdeye duruşunu görüp kendi hastalıklarımı hatırlıyorum. Zorunda kalmadan, aciz kalmadan önce istekle, şevkle durmak gerek o secdeye. Nasıl ki ölmeden önce ölmemiz gerekiyorsa, ağrıdan iki büklüm olmadan evvel aşktan koyabilmemiz gerek o taştan kafayı taşlara. Ancak öyle yumuşayabilir.

Ve nasıl ki hastalık secdesi ehemmiyetsizse gerçek ölüm de çok önemli değildir. Ölmeden önce kendini bütününle doğru yola veya bütün yolların sahibine adamış olmak önemlidir. Yoksa standart ölüm çok biyolojik bir süreç, sıkıcı neredeyse. Ölmeden önce ölebilmek ise zor çılgınlarca zorsa da heyecan veren, kulaklarını dünyanın değil heyecanla köpürdeyen damarlarının sesinin doldurduğu odur. Öyleyse hangi macerayı seçmek daha mantıklı?

Zor dediysem de, güzeldir, şöyle bir dipnotla birlikte gelmelidir: Bir aşamayı aştım zannederken kendini on onbeş aşama aşağıda bulmak gibi zor gelen ama ‘bu gidiş hep yerlerde sürüneceğim yukarıya hiç çıkamayacağım ama olsun, yolum uğruna sürünmek de güzel’ dediğinde ise yıldızların ışığını teninde hissettiğin çılgın bir macera. Ben bunu seçmek istiyorum. Çok beceremiyorum o ayrı mesele. Ama ruhumun en dip parçacığına gidersek bulacağımın bu olduğuna inanıyorum. Ne kırıcı sözler ne başarısız sonuçlar ne de sıradanlığım fikrimi değiştirmiş değil, aksiyonu yavaşlatsa ve zaman zaman görünmeyen ufka ertelese bile. Mühim değil.

Anlatacak başka çok şeyim var. Mesela neden susup kaldığımı soruyorum kendime. Sonuç beceriksizliğim çıkıyor. Azimsizlik azimsizliği besliyor. Kardeş kardeş yaşayıp gidiyoruz.

Neden susup kaldığımı soruyorum kendime, dinleyenler beni duymuyor diyor. Ne önemi var? Sanki sen çok iyi dinlersin(?) Haksızlık etme, uğraştığımı görmektesin. Sadece dinlemek ve öğrenmek için gittiğim yerler olduğunu bilmektesin. Aldığın dergiler basılı kağıt koleksiyonu olmasın, sevdiğin insanlar uzakta kalmasın(biraz daha uğraş be gülüm) sen biraz daha uğraş ve onlar yine seni duymasın, ehemmiyeti yok. Çünkü basit gündelik acılarından geçebilirsen, yıldızların ışığı çok da uzak değil, ben biliyorum.

Ama bir yıldıza ulaşmak, bir yıldıza dönüşmek dersen, onu bilemem. Bilmem de gereksiz. Mühim değil.

Bildiğim bir şey ise şudur,

Havva D.


Mühim değil” için bir yanıt

  1. Adem duydu biliyorum 🙂 ve derdine aşık olmalı insan, devayla vuslata sebep diye. Ve yine sevgim çoktur derdime. Şimdi bir dem daha koyuldum. Duyan var, gören var. Okuyan da var en az bir kişi… Güzel olmuş bu ))) bak sevende var satırlarınızı. Elinize sağlık..

    Liked by 2 people

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s