Ağaçlardan hayat dersleri

Çocukluğumdan beri ağaçlar bana hep büyülü gelmiştir. Neden böyle hissettiğime dair bir kanıt bulamadım ama inanmaya devam ettim.

Geçen gün yolda giderken ve hayat hakkında düşünürken gözüme çarptı. Yolumun üstünde trafiğin sıkıştığı yerde, inanılmaz güzelliğini herkesin görmesi için cömertçe sergileyen bir ağaç var. Ve ben her geçişte selam veriyor, halini hatırını soruyorum. O da bana cevap veriyor (:

Kışa yaklaşırken güzelliği biraz pörsüdü, yemyeşil gür yaprakları sararıp, çürüyüp dökülmeye başladı. Bazı ağaçların en güzel hali sonbaharda sararmış yapraklarıyla oluyor, bu güzellik onlardan değil. Ancak yine de her seferinde selam vermeye, ”biraz daha dayan yakında yine güzelliğini sergileyebileceksin” diye fısıldamaya devam ettim ona. Sözlerime inandığına dair bir tepki vermedi, ama yaşamaya devam etti. Belki de yaşamaya devam etmesi en güzel tepkisiydi.

Ömrümün en ağır zamanlarından birinde mevsim bahardı. Aklımda ne halde olduğunu bilmediğim sevdiğimle, gönlüm karaydı. Yine de elimden geldiğince işlerimi yapmaya, yürümeye, adım atmaya devam ettim. Üstünden kış geçmiş, solgun otlar parlak yeşil renklerine dönüyor; kupkuru dallardan rengarenk çiçekler patlıyordu. Kendi kendime dedim ”hiç bir şey sonsuza dek sürmüyor bak. Bu bir döngü; zor zamanlar kolay zamanlara, kolay zamanlar kendimizi geliştirebilmemiz için zor zamanlara dönüyor. ve hayat bu. böyleyken tatlı ve güzel.

Yolumun üstündeki ağaç da bunu hatırlattı bana. Her mevsim ölseler de, bir sonrakinde yeniden doğmak için ölüyor ağaçlar. Ve ancak böylece uzun, upuzun bir ömürleri oluyor. Ve yaşadıkları ömür kadar da kıymetli oluyorlar.

Ağaçlara bedel biçmek de anlamsız bir bakıma ama somut bir örnek. Ellerimle toprağa diktiğim minicik bir zeytin ağacım var. Bir parmak kalınlığındaki gövdesiyle botanik bahçesinden alabileceğim en uygun fidanlardandı. Ama ondan bir kaç on yıl fazla yaşamış abileri, rakamlarla konuşacaksak eğer, en az yüz katı kıymetliler.

Duam o ki, sağlıklı bir ağaç gibi, zaman zaman solsak dahi umudumuzu yitirmeden yaşamaya, hayata değer katarak değerlenmeye devam edelim. Rakamlarla konuşmak elbette anlamsız ama arkamızdan ”doğduğu halinden en az yüz kat daha kıymetliydi” desinler.

Çokça sevgiler, sizi özledim.


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s